Dark Fury lubię całą dyskografię, bez większych wyjątków, jako iż jest to jeden z tych zespołów naszej sceny, które utrzymują dobrą formę nawet po prawie 30 latach na scenie. Tę formę widać również na krótkiej EP After the Battle z 2009 roku, o której dzisiaj opowiem. Tak jak wspomniałem, jest to bardzo krótkie wydawnictwo, bo składa się tylko z 3 utworów, co daje nam łącznie prawie 12 minut. Jednak pomimo tak krótkiej długości EP-ka ta pozostaje jednymi z moich ulubionych kompozycji, jakie ukazały się pod sztandarem wrocławskiego Dark Fury.

Warto również wspomnieć, że wszystkie 3 z tych piosenek ukazały się także na kompilacji wydanej w 2022 roku pod tytułem "...and We Shall Never Surrender". Muzyka tutaj jest strasznie brudna i siarczysta, oddająca lepiej niż niejeden film wojenny uczucie „After the Battle”. W szczególności riff zaczynający tę EP-kę brzmi tak, jakby właśnie powoli wypełzał spod gąsienic czołgu, dalej żywy i trzymający się kurczowo karabinu.

To mroczne uczucie ciągnie się powoli i morderczo, pomimo nawet przyspieszeń Raborym dalej jest w stanie utrzymać w garści klimat bitewnej nędzy i pożogi. Jeśli chodzi o wokale, spotkamy się tutaj z klasycznym wykonaniem Dark Fury: charczące i zachodzące pod skórę słowa, które w niektórych momentach wydają się jakby wierciły nam w głowie. Odczucie to jest jeszcze bardziej pogłębiane przez pomieszanie ich z instrumentami skąpanymi w piwnicznym brudzie.

EP-ka bardzo szybko przemija, ale te 3 kompozycje zostają w naszej głowie na o wiele dłużej, głównie przez wolniejsze i monumentalne momenty, których w Dark Fury nigdy nie brakuje. Myślę, że nie muszę się w tym przypadku dłużej rozwodzić nad tym zwięzłym wydawnictwem, biorąc również pod uwagę, że większość czytających jest dobrze zapoznana z tym zespołem. Niemniej jednak każdemu, kto jeszcze nie słyszał After the Battle, bądź w ogóle Dark Fury, gorąco polecam, tak gorąco, jak rozgrzane i syczące lufy karabinów po starciu.